กิจกรรมการอ่านมีความสำคัญและเป็นตัวสร้างความทรงจำที่น่ารำลึกถึงได้อย่างไร | Scholastic Asia

 

TH ID MY Menu - in Thai

กิจกรรมการอ่านมีความสำคัญและเป็นตัวสร้างความทรงจำที่น่ารำลึกถึงได้อย่างไร

ฉันมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความทรงจำ ฉันพูดติดตลกกับเพื่อนๆ ครอบครัวและคนที่ทำงานว่า ความทรงจำเป็นสิ่งทรงพลังของฉัน และฉันปลื้มในความสามารถตรงนั้น ไม่เพียงเพราะประหยัดกระดาษเท่านั้น แต่ยังให้ฉันได้หวนนึกถึงชีวิตสมัยเด็กด้วยอารมณ์และภาพลางๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ความทรงจำทำให้ฉันจำได้ว่า ชีวิตสมัยเด็กเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะอายุเท่าไร และนั่นช่วยเก็บความทรงจำเหล่านั้นในใจของฉันเสมอมา

ในขณะเดียวกัน ความทรงจำของฉันเป็นสิ่งที่น่าขัน ฉันจำได้ไม่กี่เรื่อง จากตอนที่เพิ่งย่างเข้า 3 ขวบ ฉันรู้ว่ามันบ้า แต่ในขณะที่ความทรงจำคลุมเคลือ ทุกอย่างดูเหมือนจริง แต่รู้ไหมว่าอะไรที่ฉันจำไม่ได้ ช่วงที่ฉันมีความสุขกับการอ่าน ฉันจำไม่แม่นนักหรอกว่ากำลังเรียนรู้การอ่าน แต่ที่จำได้ชัดเจนคือช่วงที่อ่านหนังสือไม่ได้แต่อยากอ่านได้มากๆ และนั่นเป็นเพราะกิจกรรมการอ่านในครอบครัวของฉัน ครอบครัวของฉันมีอิทธิพลอย่างมากต่อการอ่านของฉัน และฉันเพิ่งจำได้ลางๆ ถึง 2 เหตุผล

1. เราเป็นเจ้าภาพงานวันครูแห่งชาติประจำปี และสุนทรพจน์ของเธอเป็นที่ประทับใจ เธอเล่าเรื่องราวให้เราฟังถึงตอนที่เธอทำท่าทางอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนที่พ่อแม่ทำ ภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กับหนังสือพิมพ์เล่มโตทำให้ฉันหัวเราะ เพราะฉันก็คือเด็กผู้หญิงคนนั้น

2. วันนี้ เป็นวันครบรอบที่การ์ตูนภาคแรกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ นั่นเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี 1896 ความรักต่อหนังสือการ์ตูนสร้างความผูกพันธ์ระหว่างฉันกับพี่ชาย ต้องขอบคุณการ์ตูน “การ์ฟิลด์” และ “คาลวิน แอนด์ ฮ๊อบส์”! แล้วสิ่งเหล่านี้นำไปสู่การศึกษาได้อย่างไร ให้ฉันได้เล่าถึงความทรงจำของฉัน และฉันไม่รู้ว่านั่นเป็นช่วงที่ฉันกำลังเรียนรู้ จนกระทั่งถึงตอนนี้

ในฐานะลูกคนสุดท้องของครอบครัว ฉันเฝ้าดูอย่างต่อเนื่องว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนทำเรื่องเจ๋งๆ บอกให้ฉันทำนั่นนี่ ปิดประตูโรงรถด้วยตัวเอง ขว้างลูกบาสเก็ตบอลสูงให้พ้นตาข่าย เดาะลูกบอล อาจบอกได้ว่ามันตื่นเต้นมาก และทำให้พวกเขาอ่านหนังสือทุกวัน แม้เราจะโตกันแล้ว นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากครอบครัวเรา

ถึงวันนี้ หนังสือพิมพ์มีให้เห็นทุกทีและทุกเช้า คุณพ่อจะนั่งอยู่ข้างถ้วยกาแฟ คุณแม่จะนั่งอยู่ข้างถ้วยชา และทุกคนมีหนังสือพิมพ์ในมือ จากพาดหัวข่าวไปจนถึงเกมครอสเวิร์ด พี่ชายและพี่สาวของฉันอ่านด้วยเหมือนกัน แต่พี่สาวชอบอ่านหนังสือเป็นตอนๆ และพี่ชายชอบอ่านการ์ตูน และนี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวใหญ่ของฉัน มีครั้งหนึ่งที่ฉันทำเรื่องที่ใครๆ ก็ต้องพูดถึง ตอนนั้นเราไปเยี่ยมคุณปู่กับคุณย่า และตอนนั้นฉันยังตัวเล็กๆ และสังเกตว่า คุณปู่ไม่ได้นั่งอ่านหนังสือในเก้าอี้ตัวเดิม เห็นชัดเจนเลยว่ามีอะไรแปลกไป ฉันเลยหยิบหนังสือพิมพ์ให้คุณปู่ และดึงคุณปู่ให้ไปนั่งยังเก้าอี้ตัวที่คุณปู่นั่งประจำ และบอกคุณปู่ว่า คุณปู่ต้องนั่งตรงนี้นะคะ และต้องอ่านนะ เหมือนว่าไม่มีใครลืมเรื่องนี้เลย… 

ที่บ้าน ฉันจะพยายามร่วมวงอ่านกับครอบครัว การ์ตูนเป็นสิ่งที่ฉันต้องไม่ยอมพลาด เพราะฉันจำตัวละครจากหนังสือของพี่ชายได้ ไม่เพียงแต่มีรูปเท่านั้น การ์ตูนยังทำให้พี่ชายฉันหัวเราะด้วย ฉันได้แต่จ้องดูหน้าหนังสือการ์ตูน เหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ทำ จากนั้นก็ปล่อยฮาออกมาเป็นระยะ ฉันกำลังอ่านหนังสือหละ! ก็ยังไม่ถึงขนาดนั้นแต่เกือบแล้ว

ต้องขอบคุณครอบครัวของฉันที่รู้ดีว่าฉันยังอ่านหนังสือไม่เป็น แต่ก็ไม่ล้อเลียนฉันที่เป็นแบบนั้น ในขณะเดียวกัน ฉันได้รับการส่งเสริมการอ่าน และหยิบหนังสือพิมพ์ในส่วนที่ฉันชอบให้ใครก็ได้อ่านออกเสียงดังๆ หลังจากที่พวกเขาพักอ่านส่วนของตัวเอง อย่างที่บอก ฉันจำรายละเอียดตอนที่เรียนรู้การอ่านได้ไม่ชัดนัก แต่ฉันรู้ว่า กิจกรรมเหล่านี้กระตุ้นให้ฉันอยากอ่าน ใครก็ทำแบบนี้!

ฉันมีตัวอย่างจากการอ่านที่ดีและกิจกรรมเหล่านี้เริ่มตั้งแต่ยังวัยเยาว์ พลังจากทั้งสองอย่างเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และฉันดีใจที่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะทำอย่างนี้ตลอดไป

คุณเติบโตมากับกิจกรรมการอ่านแบบไหน หรือทุกวันนี้ คุณทำกิจกรรมใดบ้างกับลูกๆ เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ!